Visueel Virtueel Werkgheugen
NeuroVisueel Centrum - Inzicht in Taal & Rekenen

Visueel

Virtueel

Werkgeheugen

V i s u e e l   V i r t u e e l   W e r k g h e u g e n

Door het ontwikkelen van het Visueel Virtueel Werkgeheugen (afgekort VVW) is uw kind in staat taal en rekenen te automatiseren. Wij gebruiken de term VVW om te verwijzen naar een geheugengebied waar het voorstellingsvermogen van taal en reken aanwezig is. Het VVW is een subsysteem van het geheugen, het kloppende hart dat abstracte informatie aan elkaar koppelt en automatiseert.


Taal en rekenen automatiseren is niets anders dan specifieke patronen herhalen waardoor inzicht (zelf)vertrouwen geeft. Het is belangrijk om de oefeningen consequent uit te voeren teneinde een taalgevoel te ontwikkelen en denkprocessen ´over te slaan´. Vervolgens gaat het vanzelf.


Stel uzelf de volgende vraag. Waarom schrijft u het woord chauffeur met twee ff-en? Er is geen spellingsregel die dit verklaart, u weet het gewoon omdat u het ziet. Bij twijfel gaat u het woord opschrijven om een visuele bevestiging te krijgen. Deze bevestiging van hoe het woord eruit ziet is uw taalgevoel ondersteunt door het Visueel Virtueel Werkgeheugen.


Hoogstwaarschijnlijk heeft u een sterk taalgevoel ontwikkeld, waardoor u niet stil hoeft te staan bij het bestaan van uw eigen VVW. Spel het woord ´vogelhuisje´ letter-voor-letter achteruit, dit zien van taal is uw VVW. Dit mist uw kind. Voor dit niet zien van taal werd vroeger de term woordblindheid gebruikt. 


Klik hier voor meer informatie.

   

 

Ervaringen

Soizic 9 jaar (dyscalculie, hoofdpijn en buikpijn) 4de leerjaar


Onze zoektocht begint ruim 3 jaar geleden. Ons dochtertje Soizic zit dan in het tweede leerjaar.

Soizic is een meisje dat plichtsbewust is, werkt, doet wat er gevraagd wordt en zich steeds inspant, maar voor wiskunde zijn er toch wel problemen. Het aanleren van de maaltafels verloopt al een heel schooljaar zeer moeizaam. Wanneer er een tijdslimiet op de oefeningen staat, loopt het al helemaal mis. De druk is dan nog groter. Toevallig ontdekken wij tijdens een getallendictee dat Soizic de cijfers omwisselt (dyscalculie?). We nemen contact op met een logopediste en starten tijdens de zomervakantie met logopedie voor haar dyscalculie.

Soizic klaagt vaak over buikpijn en hoofdpijn, dus gaan wij naar de dokter die ons doorverwijst voor en aantal onderzoeken. Na de nodige onderzoeken gedaan te hebben (echografie abdomen, MR-schedel, bezoek aan de oogarts en het ooginstituut) blijkt dat alles in orde is.


Het derde leerjaar start heel moeizaam. Het aanleren van nieuwe leerstof lukt niet zo goed. Niet enkel in de les zijn er problemen maar ook tijdens de pauzes. Zo oefenen de vriendinnen handenstand maar lukt dit bij Soizic niet, ze durft niet, angstig. Ze is bijvoorbeeld ook heel bang van honden. Zelf zegt ze dat ze zich niet goed voelt en dat ze anders is dan andere kinderen. Daarbij komt ook dat zij iedere avond na school weent en ’s avonds moeilijk in slaap geraakt. Als ouder van een 8-jarig kind stellen wij ons hierbij vragen en proberen wij alles om haar te helpen maar weten niet hoe. Een gevoel van onmacht.


Op school blijft rekenen moeilijk en we zien ondanks de hulp van de logopediste, juf, zorgjuf nauwelijks vooruitgang. Wanneer ieder hoofdstuk apart behandeld werd lukte het nog wel, maar tijdens de toetsenweek zakt alles als een kaartenhuisje in elkaar. Niets lukt meer en niemand weet waarom. Op school wordt er beslist om geen eindtoetsen af te nemen. Ondanks de bijkomende hulp tijdens het hele schooljaar van de juf, de zorgjuf en de logopediste lijkt ze zich niets meer te herinneren. Het derde leerjaar was een stressvol jaar.

 

De start van het schooljaar 2018-2019, Soizic zit in het 4de leerjaar (9 jaar). De overstap lijkt in het begin nog te lukken maar wanneer de getallenkennis tot 10000 wordt aangeleerd hervalt Soizic opnieuw. Ze heeft totaal geen zelfvertrouwen meer en een enorme faalangst. De school belt ons op om te melden dat het rekenprobleem maar niet opgelost geraakt en zeer hardnekkig is. Tijdens de zoektocht naar hulp en oplossingen voor Soizic komen we héél toevallig via internet bij het  Neuro visueel centrum terecht. We nemen telefonisch contact op waarbij we de problemen waar Soizic mee kampt schetsen en maken een afspraak voor een consultatie. Toegegeven, toch een beetje onwetend, sceptisch zijn wij naar Antwerpen gegaan voor onze eerste kennismaking met Daan De Laat. Die afspraak verloopt heel anders dan verwacht.


Daan geeft ons een uitgebreide uitleg over het aanleren van een juiste denkpatroon en het leren automatiseren. Daan doet ook een optische test om te bepalen hoe de ogen het signaal naar de hersenen doorstuurt. Hieruit blijkt dat het op elkaar leggen van de beelden van het linker en rechter oog niet automatisch gebeurt. Daan legt uit dat om het verschil in beelden te compenseren haar lichaam continu kleine aanpassingen doet. Dit zorgt voor een spanning in het lichaam die ze de hele dag onbewust uitvoert. Het is volgens hem de oorzaak van het moeilijk inslapen, de hoofdpijn en het niet correct lezen van cijfers. Er is dan een aangepaste bril voor Soizic gemaakt om het verschil in de beelden te corrigeren. Op zijn aanraden volgt Soizic ook enkele sessies bij de osteopaat. Bijna onmiddellijk nadat Soizic haar prisma brilletje begint te dragen merkten wij een enorme verbetering op. De klachten over hoofdpijn, het moeilijk inslapen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Zelf gaf Soizic dikwijls aan dat haar zicht niet goed was, maar wij waren al immers bij de oogarts geweest en die had geen oogafwijking kunnen vaststellen. Tot haar eigen grote verwondering lukt nu ook zonder enige moeite haar handenstand.

 

Het is moeilijk om helemaal te verwoorden hoe het zelfvertrouwen van Soizic positief gegroeid is. Ondertussen zijn wij een jaar verder. Soizic zit in het 5de leerjaar en is nu 10 jaar. Alles gaat nu prima. Soizic behaalt nu zelf schitterende resultaten ook voor rekenen. Er is geen sprake meer van rekenproblemen, geen hoofdpijn noch buikpijn. Ze heeft meer zelfvertrouwen en we zien haar helemaal openbloeien. Natuurlijk wordt het rekenen steeds moeilijker en moeilijker… maar tot nu toe lukt het Soizic om zonder hulp de lessen te volgen. We zijn het Neuro visueel centrum en in het bijzonder Daan enorm dankbaar.

Ankelien, 2e leerjaar (Aartselaar). Klacht: rekenproblemen en faalangst


Er is – letterlijk! – een nieuwe wereld opengegaan voor ons, maar heel speciaal voor onze dochter. En dat dankzij het NVC. 


Iedereen is ervan overtuigd dat ze intelligent genoeg is om in het gewone onderwijs mee te kunnen.  En toch, halverwege het 2e leerjaar struikelt ze over rekenen. Het lukt echt niet.  Elk stukje moeizaam verworven leerstof gooit een ander stuk verworven kennis overboord. De achterstand wordt zienderogen groter. Stress en faalangst krijgen de bovenhand. Emotioneel wordt het moeilijk. Ons zonnetje in huis is doodongelukkig.

Een IQ-evaluatie bevestigt een probleem op gebied van ruimtelijke ordening & rekenen, er wordt zelfs gesproken over dyscalculie. We krijgen advies om te starten met logopedie. Na een tijdje krijg ik het gevoel dat dit eigenlijk niet is wat onze dochter (op dat moment) nodig heeft. Gezien haar zwakke emotionele toestand overwegen we om een kinderpsycholoog te raadplegen. We zijn teneinde raad.

Tot ik op een lezing kennismaak met het NVC.  Hun uitgangspunt is echter een visueel probleem. Tot nog toe heeft nooit iemand nog maar geïnsinueerd dat onze dochter niet goed zou zien, ook zij zelf niet.

Onze eerste afspraak mist zijn effect niet. Van zodra onze dochter haar eerste bril opzet, zie je haar veranderen. Voor het eerst in haar leven stoppen de beelden met dansen. Als je de uitdrukking ‘haar frank valt’ zou gebruiken, zou ik zeggen dat er bij onze dochter een fortuin gevallen is. En dan te weten dat dit nog maar het begin is.

In het begin stelden we ons de vraag: waarom niet gewoon naar de oogarts gaan? Wat is de toegevoegde waarde van het NVC?  Wel, de oogarts meet, stuurt je met een bril naar huis en daarmee is de kous af. Een oogarts kijkt niet naar de beeldverwerking in je hersenen. Een oogarts leert je ook niet ‘visualiseren’. En dat is net wat het NVC wel doet.  Eerst zorgen dat je fysisch goed kan zien om dan te leren ‘zien in je hoofd’, stap voor stap. Eigenlijk terug naar het eerste leerjaar…leren lezen & rekenen, inzicht krijgen in de letters en cijfers.

En reken maar, na 4 maanden wordt er niet meer gesproken over dyscalculie, dyslexie, logopedie of psycholoog.  Faalangst en stress zijn teruggebracht naar een aanvaardbaar niveau…ons zonnetje in huis straalt terug.

 

Imane 10 jaar (letters verdwijnen, rekenen, lezen, vlekjes voor de ogen) 5de lj


Hallo, ik ben Imane ik ben 10jaar en zit in 5de leerjaar. Tot de derde leerjaar heb ik nooit probleem gehad, ik deed alles vrolijk mee en ging graag naar school. Vanaf 4de leerjaar begon moeilijker en moeilijker te worden, dan ben ik met logo gestart omdat juf dacht aan dyslexie of dyscalculie. Na 1 jaar logo blijft het moeilijk gaan, ik ging precies niet meer vooruit, ik had precies te veel gepropt in mijn hoofd waardoor er niks meer in kon. Heel frustrerend. Dan is de zoektocht van mama begonnen... Ik heb een zus met ASS dus zijn wij begonnen met testen... Wie weet... Zij stellen vast dat ik heel intelligent ben dus op dat vlak geen te kort... Ik had meer en meer last van spanning in mijn hoofd, vlekjes voor de oogjes, ik werd lastig en niks was goed meer. De psychiater zegt vermoeidheid... Uiteindelijk blijkt concentratie te kort te zijn.. Ja ok, maar wat nu... Ik ben er niks mee... Dus naar een oogarts voor de lastig vlekjes voor mijn oogjes... Daar werd ook niks gevonden, ondertussen blijf ik achteruit gaan op school. Met een aangepast traject mocht ik toch naar 5de.

De oogarts raadt mama aan om naar de neuroloog te gaan voor een ECG en NMR... weer niks... Het zal wel oculaire migraine zijn... Ik ben 10 jaar en hoor net dat ik er maar moet mee leren leven, het is toch niks erg... Leuk hé... Maar mama geef niet op en blijf verder zoeken...Zij zei iets over een prisma bril die veel mensen zou helpen... Ja waarom niet hé? Mama ziet het als laatste kans... Zij volgde een workshop bij Daan en Natalie van neurovisueel centrum en begint mij thuis te helpen met allerlei leuke oefeningen. In oktober worden de vlekjes erger en derde afspraak bij een oogarts kunnen niks verklaren. Mama doe haar verhaal bij Daan en hij beslist ons te helpen. In begin denk ik, een bril? Waarooom ik heb toch geen probleem met mijn oogjes zegt de oogdokter maar ik vertrouw hem en doe alles wat Daan zegt. Oog testen, oefeningen... Nu drie maanden later, is niet alles opgelost maar oh zo veel verandering. Mijn vlekjes zijn wel weg, Daan heeft mij elke stap uitgelegd en ik weet waarom ik een bril draagt, er zat te veel spanning tussen mijn hoofd en mijn oogjes waardoor die niet op een rustig manier kon werken. Mijn werkhouding is beter. Ik lees nu heel graag, voor mijn bril was lezen voor mij hel. Nu geen dansende letters meer. Ik moet mijn achterstand nog wel bijwerken natuurlijk maar ik ben rustiger en komt goed nu weet ik het! Dank u Daan voor alles ... 🤓

Ik ben Dorothée, de mama van deze ongelofelijke meid, opgeven is geen optie voor haar, zij heeft dromen en ik zal haar helpen die waar te maken. Dankzij de begeleiding begrijpt zij nu beter waarom het niet lukt en waarom zij niet vooruit kon gaan. Nu denkt Imane logischer na waardoor zij wel vooruit gaat. De inhaalrace is nog maar net gestart maar zij ervaart eindelijk succes en haar hoofdje krijgt rust. Zij slaapt ook beter en klaagt niet meer over vlekjes voor de oogjes. Een vooruitgang dus! Bedankt NeuroVisueel centrum voor de professionele aanpak en begeleiding van Imane.

Grts. Dorothée

Mama van Charlotte (automatiseringsproblemen)


Vorig jaar ben ik op advies van de school naar een lezing geweest van het Neurovisueel Centrum. En raar maar waar, vanaf het eerste moment dat ze begonnen te vertellen hoorde ik precies het verhaal van mijn dochter Charlotte. Na logo sessies en oefenen met lezen etc had ik als moeder nog steeds het gevoel dat deze methodes niet de oplossing waren voor mijn dochter haar moeilijkheden met lezen en rekenen. Dus na deze lezing heb ik een intakegesprek ingepland. We zijn nu een paar maandjes verder en ziwel mezelf als de dochter zijn in de wolken. We zijn supergoed geholpen, zeker niet aan het lijntje gehouden. Haar ogen werden getest en het werd al snel duidelijk waar het probleem lag. Na een paar testen, het afplakken van haar rechteroog en een bril nadien hebben haar een nieuw leven gegeven. Ze haalt nu 10/10 op spelling, rekenen gaat fantatisch en zelfs lezen gaat stukken beter. Maar wat me vooral een supergoed gevoel heeft gegeven is dat haar zelfvertrouwen enorm gegroeid is. En dat allemaal door een andere methode te handhaven dan de standaard schoolmethode. Wij zijn allesinds fan en ik kan het aan iedereen aanraden.

M.R. tweede leerjaar (automatiseren)


Amazing friendly service. NO secrets everything explained wonderful. I went with 1 of my children and and 2 others needed help after 1st meeting they made me clear with the information for whom it will be helpful and who needs something else. So now 2 of my children have their glasses from Neuro Visueel Centrum they are both doing great, easier to read. They started sharing about what they read something interesting, which they didn't do before because no book was fun reading for the effort that they had to put in.

 

R. , Antwerpen

Jolien, 11 jaar (Ekeren). Klacht: dyslexie en dysorthografie


Mijn verhaal… dyslexie

Hallo, ik ben Jolien en wil mijn verhaal vertellen over “dyslexie en dysorthografie”. Toen ik in het eerste leerjaar zat, merkte mijn mama al op dat ik het moeilijk had met lettertjes lezen. Ik had meer tijd nodig dan andere kindjes uit mijn klas. Alle lettertjes apart was makkelijker. Met het leren schrijven was het al even moeilijk, waarschijnlijk doordat ik ook nog niet vlot genoeg kon lezen. Mijn juf maakte zich geen zorgen en zei dat ik in het tweede leerjaar wel vlot genoeg zou kunnen lezen. Ik las niet graag (het was te moeilijk), mijn mama heeft uren en uren naast me gezeten om samen te lezen. Ook met de maaltafels had ik problemen, ik kon ze van buiten opzeggen, maar het opschrijven lukte me niet (ik draaide de cijfertjes om). In het derde leerjaar, zocht ik naar ezelsbruggetjes om het mezelf makkelijker te maken, ik had goede rapporten en kon starten in het vierde leerjaar. In het vierde leerjaar moest het tempo omhoog en na drie weken zat ik zak en as, ik wilde niet meer naar school, was doodmoe en kon het tempo niet aan. Mijn mama heeft zelf contact opgenomen met een neuroluinguiste (iemand die het IQ-test en onderzoekt of je een leerstoornis hebt) en had geluk dat er net iemand had afgebeld zodat ik een weekje later een eerste test kon doen. Het was een vermoeiende test, lezen, rekenen, dictee schrijven, tekenen, …. Na deze test volgde er een week later nog een test met nog meer lezen, rekenen en schrijven. Het resultaat van deze testen was dat ik intelligent ben en dat ik dyslexie en dysorthografie heb met een leesachterstand van 2 jaar en 4 maanden en een spellingachterstand van 2 jaar en 2 maanden, reden genoeg om onmiddellijk met logopedie te starten. Elke week naar de logopedie, het is echt belastend maar ik boekte vooruitgang. Het lezen lukte steeds beter, alhoewel ik nog steeds niet graag las. Mijn juf van het vierde leerjaar steunde me door dik en dun en samen met de zorgjuf en de logopedie had ik een heel fijn jaar. Op het einde van het vierde leerjaar las mijn mama een artikel in “de Streekkrant” over dyslexie. Door het Neurovisueelcentrum werd er een lezing (info-avond) gegeven in Kalmthout. Mijn mama ging er naartoe en zei me de dag daarna dat het leek of ik vooraan zat, de voorbeelden die aangehaald werden waren alle symptomen die ik had. Mama maakte een afspraak bij het Neurovisueelcentrum. Natalie en Daan van het Neurovisueelcentrum onderzochten mijn ogen en stelden vast dat ik een horizontale afwijking heb waardoor alle lettertjes dansten, mijn hoofd leek constant vol met beelden te zitten, ik kreeg geen rust in mijn hoofd. Ik had het gevoel dat ik steeds vermoeid was, hoewel ik op tijd ging slapen. Twee weken later kreeg ik mijn eerste bril. en na een maand moest mijn rechter oog afgeplakt worden. Ik was toen met mama en papa op vakantie in Italië, ik vond het niet heel erg dat mijn oog afgeplakt was, ik kon blijven zwemmen en het was vakantie. Na deze 2 weken werden mijn ogen opnieuw getest en kreeg ik mijn definitieve bril. Ik kreeg eindelijk rust in mijn hoofd. De therapie die ik volgde zorgde ervoor dat ik eindelijk woordjes in mijn hoofd zag en geen beelden, met stop-denk-doe heb ik geleerd dat ik woordjes zo juist kan schrijven, het blijft oefenen en oefenen, maar het werkt. Ik startte in het vijfde leerjaar met een goed gevoel, alhoewel ik bang was voor Frans, maar door op dezelfde manier te oefenen had ik zeer goede punten, wat mijn zelfvertrouwen opkrikte. Ik zit nu in het zesde leerjaar, ga graag naar school en ben leergierig. Ik ga nog geregeld naar het Neurovisueelcentrum om extra oefeningen en/of andere oefeningen aan te leren, die ik op school kan toepassen. Dankzij Natalie en Daan van het Neurovisueelcentrum ben ik wie ik ben en heb ik leren omgaan met dyslexie. Een dyslectisch persoon is geen dom persoon, ze zijn meestal heel intelligent en bereiken meestal hun doel. Aan Natalie en Daan, dank jullie wel voor jullie goede zorgen. Tot gauw, Jolie

Elisah, 21 jaar (Londerzeel). Klacht: dyslexie


Ik ben Elisah, ik ben 21 jaar en ik ben laatstejaarsstudente bedrijfsmanagement aan de hogeschool van Brussel (Odisee – het vroegere HUB). Vanaf mijn eerste leerjaar wisten mijn ouders al dat ik niet zo vlot kon lezen en schrijven als de andere kinderen. Ik was niet zo snel mee als de anderen maar toch lukte het me steeds om naar het volgende leerjaar te mogen gaan. Tijdens de schoolvakanties maakte ik altijd veel oefeningen en probeerde ik mijn achterstand in te halen. Zo was een dictee en een verhaaltje lezen bijna dagelijkse kost geworden. Zelf vond ik dit niet zo plezant omdat ik op voorhand wist dat ik veel fouten ging maken en er veel traantjes gingen vloeien. In het vierde leerjaar hebben mijn ouders aan mijn leerkracht gevraagd of ik soms een leerstoornis had. Zijn antwoord hierop was dat er op elke computer een spelling-check aanwezig is waardoor ik zonder problemen zou kunnen schrijven, maar als ik wou mocht ik altijd naar het taalklasje gaan. Dit is een klasje tijdens de lesuren waar je leert schrijven en lezen. Op zich was dit wel goed maar het viel altijd tijdens de leuke lessen waardoor het voelde als een straf. Uiteindelijk heb ik mijn diploma van de lagere school gekregen met als opmerking dat ik het best TSO of BSO zou volgen omdat ik anders te veel moeilijkheden zou ondervinden tijdens het studeren. Ik ben uiteindelijk toch ASO gaan doen omdat ik het wou proberen. In het eerste middelbaar kwam dan het verdict. Tijdens het eerste oudercontact vertelde mijn klastitularis dat er een grote kans was dat ik dyslectisch was. Mijn ouders waren blij dat er eindelijk iemand hen geloofde. Mijn klastitularis raadde ons aan om bij een logopediste een dyslexie-test af te laten. Uit de test bleek inderdaad dat er sprake was van dyslexie (ik heb totaal geen woordbeeld.) Er waren op de test woorden die ik dagelijks zie staan die ik niet juist kon schrijven.

Ik heb uiteindelijk drie jaar ASO gedaan omdat ik het graag deed maar de talen waren een struikelblok want ik kreeg niet alleen Nederlands maar ook Frans en Engels. Door die verschillende talen raakte ik helemaal in de war. Ik merkte ook dat de leerkrachten helemaal geen rekening hielden met mijn dyslexie niettegenstaande ik een, door de logopediste opgemaakt, dyslexie-attest had. Daardoor kon ik niet écht mee in de klas.  

Uiteindelijk heb ik beslist om naar TSO over te stappen. Ik koos ook onmiddellijk voor een andere school. Dit is één van de beste beslissingen geweest die ik gemaakt heb. Ik werd er direct goed opgevangen en ze hadden een leerkracht die instond om al de leerlingen met dyslexie te helpen omdat zij wist hoe moeilijk wij het hadden. Tijdens de examens kreeg ik meer tijd, soms zat de leerkracht er nog in de late namiddag en was het examen al om 12u afgelopen. Mijn examens werden op een groter papierformaat afgedrukt en in een groter lettertype gedrukt en indien nodig las zij al de vragen op mijn examen voor zodat ik de vragen correct begreep. Uiteindelijk heb ik mijn diploma handel behaald zonder één jaar te blijven zitten. Omdat ik het gevoel had dat het leren me lukte ben ik een opleiding bedrijfsmanagement (optie logistiek management) gestart in Brussel. In het eerste jaar had ik voor de helft van mijn vakken een herexamen. Dit was een zware tegenslag maar ik heb toch doorgezet. Ook aan de hogeschool houdt men rekening met mijn dyslexie. Ik heb een computerprogramma ter beschikking gekregen dat mijn cursussen voorleest op een tempo naar keuze. Toch kostte het me veel moeite om de cursussen in te studeren. Ook mijn taalvakken bleven een hele opgave maar dankzij het Neurovisueel Centrum is het me toch gelukt. Ik las dat zij een lezing kwamen geven in Puurs en mijn ouders en ik zijn er naartoe gegaan met het idee: Baat het niet, schaden zal het ook niet doen. Het verhaal dat zij deden kwam mij zo bekend voor en was zeer confronterend: zij vertelden exact hoe ik me heel die tijd voelde. Toen ik bij hen in behandeling ben gegaan en toen ik mijn bril kreeg ging er een nieuwe wereld voor mij open. Dankzij de taaloefeningen die we samen met mijn ouders intensief deden (en doen) is mijn woordbeeld al sterk verbeterd. Ik kan mijn cursussen lezen zonder dat ik de zelfde zin drie keer lees. Tijdens het jaar dat ik bij hen in behandeling ben gegaan had ik examens van Frans, Engels en Duits. Ik was er van de eerste keer door, wat heel uitzonderlijk was voor mijn taalvakken in het hoger onderwijs. Ik was zeer blij. Enkele weken geleden wou ik eens testen of het nu wel echt werkte. Ik zette mijn bril af en ik las drie keer dezelfde zin. Ik voelde me onmiddellijk terug machteloos waardoor ik mijn bril snel terug heb opgezet.  

De laatste jaren had ik ook nekproblemen omdat ik onbewust mijn hoofd schuin hield. Sinds ik de bril draag heb ik nog amper klachten. Het heeft me veel bloed, zweet en tranen gekost om te geraken waar ik vandaag sta maar ik heb de dyslexie niet laten winnen. Ik heb enkel spijt dat ik zo laat in contact ben gekomen met Daan en Natalie.

 

Aaike, 12 jaar (Zemst). Klacht: dyslexie


Ondertussen is het al twee jaar geleden dat wij voor het eerst bij Daan en Natalie over de vloer kwamen. Ik had via een vriendin gehoord over deze lezing en omdat we op dat moment letterlijk met onze handen in de haren zaten, hadden we zoiets van ‘Laat ons toch nog maar eens gaan luisteren’. Ik was zeer sceptisch want met wat ik gelezen had op de website was ik niet veel verder gekomen dan vele vragen.

Maar op dat moment hadden we een dochter totaal gefrustreerd, 4 keer van school veranderd. De eerste keer omdat ze het eerste leerjaar moest dubbelen en het contact met de school niet zo optimaal was. Een tweede keer in het derde omdat de brugklas voor Aaike te verwarrend was en dan nog met een jonge juf met weinig ervaring die over die twee klassen samen geen overzicht had. Aaike kwam me zelf na 4weken melden dat het niet lukte en de juf zei dat er niets aan de hand was. Ik ben toen zelf beginnen oefenen met haar en merkte duidelijk dat er problemen waren. Ik begrijp nog altijd niet dat haar rapport met kerst toen goed was.

We zijn toen overgestapt naar het Freinet onderwijs daar kreeg Aaike na een moeilijke overgang weer terug zin om naar school gaan. We hebben toen ook vier maand logopedie gevolgd maar zijn terug gestopt omdat Aaike zelf aangaf dat het haar meer verwarde dan hielp. In het Freinet onderwijs hebben ze Aaike letterlijk binnenste buiten gedraaid en alles geprobeerd wat ze konden vinden en met Pasen gaven ze aan dat ze Aaike wel konden helpen maar dat het wel wat geduld ging vragen maar tegen het einde van het schooljaar adviseerde ze ons om toch over te stappen naar het bijzonder onderwijs type 8. We zijn ook daar in meegegaan in de hoop daar rust terug te vinden voor Aaike die ondertussen niet echt meer goed in haar vel zat. Maar deze overstap was nog groter dan naar het Freinet onderwijs, hier bleef ze zich afvragen waarom die kinderen niet zoals zij geïnteresseerd waren in dieren of in sport of in leren. Ik heb van de eerste maand aangevoeld dat ook dit de oplossing niet was en dat Aaike hier niet thuishoorde. Ik ben toen zelf beginnen zoeken naar alle mogelijke manieren om haar te helpen maar vond niets tot een vriendin me de uitnodiging gaf voor de lezing van het Neurovisueel centrum. Heel de lezing door hadden zowel mij man als ik het gevoel dat ze over Aaike aan het praten waren, alles klopte. De leerstof die niet bleef hangen, fouten overschrijven van bord, steeds falen bij het overschrijven van woorden, geen voeling met de getallenwaarde, eigen techniek met tellen, moeilijkheden met spelling, de emoties er rond, de verkeerde houdingen, … maar een bril zowel voor rekenen als voor taal? Ik geef eerlijk toe dat ik het zelf eerst vreemd vond. Maar we zijn ons gevoel gevolgd, het verhaal klopte dus we moesten dit proberen.

In die tijd vroeg Aaike me geregeld dat als ze toch dom was waarom ik haar eigenlijk op deze wereld gezet had, wat ze hier eigenlijk te zoeken had, ze kon toch niets. Ik kan u vertellen dat als uw kind u zoiets vraagt je wereld van onder je voeten verdwijnt. Dat gevoel werd nog vergroot door het feit dat ik haar begreep. Ik ben zelf op mijn 15 de gediagnosticeerd met dyslexie en ik heb me mijn heel jeugd afgevraagd waarom ik, waarom lukt het bij mij niet zoals bij die andere kinderen. Ik heb heel mijn jeugd net zoals Aaike moeten knokken voor elk punt. Aaike werkte harder dan ik destijds. ‘s Avonds na huiswerk en extra oefenen met mij kon ze alles maar tijden de toets was de link weg net alsof ze niet geleerd had en het ergste was dat ze me dat zelf kwam zeggen ‘Mama niet boos zijn maar ik wist het niet meer, het was weg’. Maar over haaien en dieren waar ze eens een reportages over gezien had wist ze zelfs enkele weken later nog perfect wat er verteld was. Dus dom? En de moed die ze had om te blijven oefenen. Dit was voor mij een teken dat ik moest volhouden en een oorzaak vinden. Ik kon niet zomaar opgeven. En ja uit de test bleek dat Aaike behoord tot de groep die Daan en Natalie konden helpen. We hebben ons schrap gezet, samen met Aaike hebben we opnieuw moed verzameld en zijn heel het proces doorgeworsteld om de bril te optimaliseren en de therapie aan te leren. De eerste dag dat ze haar bril had vertelde Aaike me na school heel spontaan dat ze niet wist dat de wereld zo proper en licht was. Toen wist ik het al ‘dit werkte’. Zoals Daan ons vertelde zijn we dagelijks beginnen oefenen. 2 jaar later oefenen we nog steeds en we beseffen maar al tegoed dat dit de enigste oplossing is om de afgelopen 4 jaar van voor de bril in te halen en alle verkeerd en niet geautomatiseerde leerstof om te zetten in juiste gewoontes. Ons motto: Oefenen en proberen, zo ga je het leren. Maar nu met resultaat. Aaike zit ondertussen terug in het normaal onderwijs. We hebben hierdoor wel nog een jaar gedubbeld. We zijn niet de prior van de klas maar we kunnen niet zeggen dat we geen resultaat boeken. Beetje bij beetje gaan we zelfs nu nog voorruit. We volgen terug logopedie en nu geeft Aaike aan dat het nut heeft. Na een oefensessie met Carla halen we zelfs een 10 voor dictee. Aaike heeft meer dan een jaar gedroomd van eens een tien op tien te halen. Gaf niet voor welk vak. Dit jaar hebben we er al meerdere gescoord. Na de lezing viel ons op dat Aaike haar hoofd schuin hield om tv te kijken, als ze haar bril aan heeft zit ze nu recht. In de vakantie draagt ze haar bril minder vaak en dan merken we na een tijdje dat we meerdere keren iets moeten vragen alvorens ze instructies opvolgt. Ook voor paardrijden merkt de leerkracht duidelijk een verschil met of zonder bril. Ze heeft dan precies meer tijd om de instructies te laten binnenkomen en te begrijpen.

Ik hoor als ze iets voorleest of ze haar bril op heeft of niet. Haar avi niveau is in 1 jaar tijd van Avi4 naar 8-9 gegaan. Vroeger schreef ze gewoonweg fout over van bord bv. september werd december. Natalie vertelde ons dat ze bijna 9 keer moest knipperen met haar ogen voor ze het bord scherp zag. Dus als het te snel ging schreef ze al gokkend over van bord anders kon ze niet volgen. Als ze veel vragen stelt bij een film weet ik gewoon dat ze haar bril niet op heeft. Ze kan dan geen ondertiteling lezen dat gaat te snel. Ik weiger dan om te helpen, ze heeft haar bril en dan is ze wel boos.

Aaike heeft een echte haat liefde verhouding met haar bril. Het liefst zou ze hem nooit meer dragen. Als ze haar bril voor school vergeten is slaat de paniek toe en smeken haar ogen om hem alsnog te gaan halen. En om te studeren en voor paardrijden vergeet ze haar bril nooit. Dat we nog veel gaan oefenen weten we. Natalie noch Daan hebben ons ooit gezegd dat het een wonder bril was en dat alles vanzelf in orde kwam. Aaike wil wetenschapper worden en leren duiken om later onderzoek naar de haaien te kunnen verrichten. Of ze dit haalt weet ik niet en is voor mij momenteel niet belangrijk. Ik blijf haar motiveren haar dromen na te jagen op haar manier en haar tempo. De vooroordelen in de maatschappij zijn mijn ergste vijanden maar ik sta klaar met veel energie en moed om mijn dochter daardoor te helpen. Want ik en ik denk dat iedereen hier aanwezig mijn mening deelt dat elk kind zijn kans moet krijgen uit te zoeken waar hij goed in is. Ik zelf werk als een grafisch designer manager in een communicatie bureau, ik heb dyslexie, dat kan volgens velen niet gekker, maar ik behelp me behoorlijk uit de slag met alle teksten en tekst correcties die ik zie per dag en ik doe mijn job super graag en dat overwint veel. Dat wil ik voor mijn dochter ook. Ik heb dit te danken aan mijn mama, zij heeft nooit opgegeven mij te steunen.

Het Neurovisueel centrum bracht ons weer licht op ons pad en daarom zijn we hen erg dankbaar. Het begrip, de ondersteuning, het luisterend oor, we konden altijd bij hen terecht. Dus lees je dit als mama of papa voor je eigen kind. Mijn advies is: luister naar je gevoel, jij als geen ander weet of dit de oplossing is. Aan alle andere kan ik alleen maar zeggen. Ken je iemand die net zoals mijn dochter door alle mazen van het bestaande hulpsysteem vallen. Op de website en Facebook vind je steeds elke info van wanneer en waar lezing gehouden worden. Ouders herkennen hun kinderen hier in het verhaal dat was ook zo voor ons en al vele anderen. Het begint bij een lezing, een bril, een therapie, veel oefenen en vele zorgen minder.

Kristien Verbueken, trotse mama van Aaike Vranckx

 

 

Copyright © 2002 - 2020 Inzicht in Taal & Rekenen All Rights Reserved

Onderdeel van het NeuroVisueel Centrum

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site te blijven gebruiken, accepteert u het gebruik van deze cookies.

Accepteren